cat - El nen sense piu

Açò era i no era (encara hi és, i ja que esteu ací, per què no aneu a veure'l?) un nen de nom Nikolaj, que havia nascut amb la panxeta voltada cap a fora en comptes de cap a dins i sense piu —és a dir, algun problemeta, però, a dir la veritat, res de seriós… Nikolaj havia nascut molt lluny, en una ciutat que es diu Kiev, i sa mare, que també era pràcticament una nena, en veure aquella panxeta cap a fora i, a més, que li faltava el piuet, es va espantar tant, pobreta, que deixà caure Nokilaj del llit, i diuen que encara està corrent.
Nikolaj passava els dies solet, en el seu llitet d'hospital, però no estava trist: altres nens s'alternaven en l'habitació i així podia bromejar amb ells o, si més no, xerrar un poquet. Una sola vegada, després que li havien cosit la panxeta el millor possible, arribà el cap, enfadadíssim, i començà a cridar que era una vergonya, que ningun orfenat el volia: ostres, què els importava a ells si no tenia mai prou llits? Però Nikolaj no s'enfadava, somreia a tots i estava content quan els companys d'habitació rebien visita: si hi havia una mare, quina sort! Es podia aconseguir un somriure, o fins i tot una carícia!

Un dia d'estiu —ara tenia ja sis mesos, era grandet i entenia bé tota la importància del piu— junt amb la mare de Valentin, el seu company d'habitació, va arribar Berto, un home estrany, que va començar a fer molt de rebombori en haver observat bé la seva panxeta, tota fora.
«Y tu qui ets? Potser ets estranger? —li va demanar de seguida Nikolaj, que era curiós per naturalesa «Vens per Valentin o per mi?» però Berto, que a casa seva també tenia una filla, Cathlyn, nascuda el mateix dia que ell, no coneixia la llengua dels nens, i se n'anà després d'haver bombardejat els metges i les infermeres: per què estava allí, què tenia, com i quan.

La vida de Nikolaj va canviar d'un moment a l'altre: primer arribaren els vestidets, després les llepolies, els joguets i fins i tot un ós de peluix més gran que ellal que abraçava ben fort per les nits. Juntament amb Berto havia entrat el color! I Nikolaj es va posar a pensar com hauria estat bonica la vida amb una panxeta i un piuet com Déu mana. I presumia amb els altres, que ara també ell rebia visites! I un dia va reunir tot el seu coratge i li va dir: «Ah, Berto, què em portaries a casa teva? Escolta, però que t'importa si no estic inscrit al registre civil i oficialment no existesc? Sempre feu tant de romanç, els grans, amb aquests documents, uf!». Però Berto, res, ja us ho he dit, que no entenia res d'allò que deia Nikolaj... No feia més que escriure i telefonar al seu país, que era Itàlia, i demanar les altres mares que coneixia «Sabine, Wilma, afanyeu-vos, trobeu-me un bon metge que si no, sense panxeta i sense piuet, aquest nen no em durarà molt». I cercant aquí i allà, les dues mares van descobrir que el Jesuset, després d'haver nascut a Betlem, feu un salt d'amagatotis a Roma per construir un lloc on curar els nens, i, penseu, li va posar el seu nom, «l'Hospital del Jesuset».

«Au, va, Berto, si insisteixes, aniré a Roma per operar-me! Però, qui m'hi acompanya?» I ací és on no tornen els comptes: sense família no hi ha documents, i sense documents no hi ha operació!!! Berto li deia que estigués tranquil, que Sabine i Wilma li trobarien també uns pares (com li diuen els grans? ah, si, adoptius) en algun lloc, en Europa, i així, un dia també ell rebria els documents per anar a operar-se. Berto li explicava que les seues fotos circulaven per tot el web: Isa, Maja, Irina, Outi, Valja, tot el 'Nikolaj’s support team’ anava a la cerca d'una mare i un pare per ell, cadascú en el seu país, des d'Espanya a Dinamarca, Finlàndia o Suïssa. Però Nikolaj no presumia, ans al contrari, menejava el cap perquè li semblava tot una exageració «i què faig jo amb tants pares?» Escriuen, telefonen, tots diuen que em volen, però després, quan s'arriba als documents, doncs estem bons, si els grans tampoc els tenen!!! I a més, m'he cansat d'estar sense piuet, ho enteneu o no?! La veritat és que els grans no sabeu fer res!».

Però Berto seguia sense entendre la xerrameca de Nikolaj (i això que tots aquests del team son traductors i parlen moltes llengües! Reflexionava el nen-sense-piuet «però si no entenen la llengua dels nens!!! doncs vaja!»), de fet, un dia va arribar amb una idea boja: «Bé, no et donen el passaport per anar a Roma? Doncs jo et porte igual, amagat, potser dins el motor del cotxe —així hi vas calentet— o en el portamaletes».
«Ah, molt be, borinot, així t'agafen, et claven a la presó i de mi, qui se n'ocupa?» va replicar Nikolaj, que estava a punt de perdre la paciència «i després escriuran en els documents que estic sonat!!!! Jo, us ho dic ras i clar, no em fie dels grans... els grans fan molta fressa i poca endreça, és més, per a mi els sonats sou vosaltres els grans! Aquesta és la veritat!!!»

Berto no sabia a quin sant encomanar-se, però que si sí que si no, un bon dia va arribar a Kiev una mare especial, a qui li deien Pascale, que no contenta amb haver adoptat tres nens ucraïnesos, s'havia ficat en el cap d'ajudar també els nens que ningú vol, els ‘petits cors’ (www.kleineherzen.com). En comptes d'anar a veure Nikolaj, Pascale va capgirar la ciutat: oficines, ministeris, ambaixades, per tot arreu va fer un enrenou terrible cridant que «és una vergonya oblidar-se d'un nen només perquè no té... bé, ja ho sabeu, el que no té, i que s'afanyaren a donar-li els documents, altrament us faig quedar a tots com uns …». Pascale, normalment, anava d'un orfenat a un altre per veure com estaven els nens que ningú volia i si els tractaven bé … Nikolaj no s'havia ofès perquè no l'hagés visitat, al contrari! Com que sabia que s'acostava el Nadal i volia quedar bé, decidí donar-li una maneta a Pascale per trobar padrins perquè, pensava «si no troben pares per a mi que tinc vuit mesos, figura't pels nens més grans! Els padrins, pel contrari, ens ajuden a estar en el nostre país enviant-nos dinerets i, de tant en tant una bonica carta o un regalet; i després, no poden dir que els nens molestem, perquè no estem a casa seva ...». Sí, Nikolaj sabia que havia de néixer un nen encara més especial, el nen Jesuset, i com que el regal que volia ell era dels d'un milió de dòlars, volia merèixer-se'l una miqueta.

Ara, també Berto estava sempre content; un dia el va estrènyer tant que li va fer mal, anunciant-li a crits: «Ah Niki, ho saps, que et donen els documents pel viatge? Entre Pascale i Sabine ho hem aconseguit: hi ha un gran professor, no, no aquell del Jesuset, un altre que treballa a Ratisbona, a Alemanya, un amb un nom difícil, Rösch, que ha sentit parlar de tu i vol col·locar-te en el seu lloc la panxeta foradada i també el famós piuet. I com que amb ell treballa una mareta que s'estima els nens, Carolina, em pense que ara sí que va de bo...! potser no ho aconseguirem pel nostre Nadal, pel 25 de desembre, però pel Nadal ortodox, el 6 de gener, me la jugue que aconseguim anar a Ratisbona, tu què dius?» Nikolaj li volia explicar que als 11 mesos no podia ni comprar-se el bitllet d'avió ni agafar el taxi, però va veure que Berto estava tan content que, per una vegada, no va respondre res … «I, a més, Niki, saps que el 22 de gener és el teu primer aniversari? Quin regal vols?» «I m'ho preguntes? Que Carolina i el professor m'arreglen la panxeta i comencen de seguida amb el piuet!!! Ai, Berto, Berto, quina altra cosa hauria de demanar pel meu primer aniversari?» Nikolaj i Berto somiaven ara com podia ser aquesta Ratisbona —i com hauria estat, de bonica, la panxeta sense tubs i sense res, tot dins i en el seu lloc grandiosament, un treball d'especialista.

I puix que vull explicar-vos com acabarà la meva història (que és totalment certa, que us en pensàveu?) us invite a escriure'm per a felicitar-me —fins al 22 de gener del 2009, dia del meu primer aniversari, encara hi ha temps —i després a adoptar a distància un dels nens de Pascale, fent-vos-en padrins: el regal d'aniversari us el faré jo a vosaltres, contant-vos com ha anat a Ratisbona —qui sap si no hi apareixeran també uns pares per a mi, amb tots, però tots els documents en regla i també amb un petit cor, NO, perdoneu, volia dir amb un gran cor! Estem o no a Nadal?

nikolay@voxhumanitatis.net

deu - Für Spenden arbeiten wir mit Kleine Herzen zusammen

Wir haben nun die Organisation gefunden, welche uns dabei hilft, Spenden für Nikolay zu sammeln: Kleine Herzen ist der Name der Organisation, welche bereits in der Geschichte genannt wird und welche dabei hilft, Adoptiveltern für Nikolay zu finden. Sie stellen ihr Konto und die entsprechende Verwaltung zur Verfügung.

http://www.kleineherzen.org/home/news/news0/nikolaj.html

Die Seite wurde sehr schnell erstellt und ist deshalb nicht perfekt. Nur wir haben wirklich im Moment keine Zeit jedes kleine Detail perfekt auszuarbeiten. 

Das Konto für Spenden ist:

Kontonummer 8.700.361
Bank: Raiffeisen Landesbank NÖ-Wien, Austria
BLZ: 32000
Swift/BIC: RLNWATWW
IBAN: AT133200000008700361
Betreff: "Nikolay Ukraine"

deu - Nikolajs Weihnacht

Es war einmal ein kleiner Junge (ach, was sage ich, es gibt ihn ja immer noch: Warum besucht ihr ihn nicht einfach?) mit Namen Nikolaj, der wurde mit einem Loch in seinem Bäuchlein geboren und ein Schniedelchen hatte er auch nicht, na ja, ein bisschen schon, aber es war nicht so, wie es hätte sein sollen. Nikolaj kam in einem entfernten Land auf die Welt, in einer Stadt namens Kiev, und als seine Mutter, die selbst noch ein Kind war, ihn so sah, erschrak sie so sehr, das sie es nicht aushielt und die Flucht ergriff.
Von da an verbrachte Nikolaj die Tage ganz allein in seinem Krankenhaus­bettchen, aber er war gar nicht traurig, denn viele andere Kinder liefen um ihn herum, waren fröhlich und spielten. Einmal, nachdem man ihm den Bauch so gut es ging zugenäht hatte, kam allerdings der große Chef wutschnaubend ins Zimmer und schrie lauthals, er wisse nun auch nicht mehr, was man mit Nikolaj machen solle, kein Waisenhaus wolle ihn haben und hier im Krankenhaus gebe es schon jetzt viel zu wenig Betten. Aber Nikolaj achtete gar nicht darauf, sondern lächelte weiterhin alle und jeden an. Denn er wusste: Wenn seine Zimmergenossen Besuch von Mama oder Papa erhielten, fiel auch für ihn hier und da ein Lächeln oder manchmal sogar eine kleine Liebkosung ab.
An einem Sommertag – Nikolaj war mittlerweile sechs Monate alt – bekam sein Bettnachbar Valentin Besuch von seiner Mama und einem seltsamen Kauz namens Berto. Der schaute sich nämlich Nikolaj erst ganz lange sehr genau an und veranstaltete dann ein Riesentheater im Krankenhaus. „Wer bist du? Bist du ein Fremder?“, wollte Nikolaj wissen, der von Natur aus neugierig war. „Bist du hier, um Valentin zu besuchen oder kommst du zu mir?“ Aber obwohl Berto eine Tochter hatte, die am gleichen Tag wie Nikolaj geboren war, verstand er offensichtlich keine Kindersprache, denn Nikolaj erhielt keine Antwort. Mit Verwundern bemerkte Nikolaj aber, dass Berto die Klinik erst verließ, nachdem er Ärzte und Krankenpfleger mit Fragen geradezu überhäuft hatte: Warum Nikolaj hier sei, welche Krankheit er habe und dies und das und dann noch einmal dies.
Ab diesem Moment veränderte sich Nikolajs Leben von Grund auf. Am Anfang waren es ein paar Strampelhosen, dann trafen Süßigkeiten ein und auch Spielzeug, ja sogar ein Plüschbär, der größer war, als Nikolaj selbst. Den hatte der Junge von nun an immer bei sich und hielt ihn vor allem nachts eng umschlungen. Mit Berto kam nicht nur Farbe in sein Leben, Nikolaj konnte es kaum fassen, dass nun endlich jemand ihn besuchen kam. Eines Tages nahm Nikolaj seinen ganzen Mut zusammen und fragte den neuen Freund: „Nimmst du mich mit zu dir nach Hause? So schlimm wird es schon nicht sein, dass ich nirgendwo gemeldet bin und offiziell gar nicht existiere. Das sind doch alles nur unwichtige Kleinigkeiten. Müsst ihr Großen denn immer so ein Brimborium und alles so kompliziert machen?“ Berto gab auch diesmal keine Antwort. Aber er fing an zu telefonieren. Zum Beispiel nach Italien, wo Berto zu Hause war, um andere Mütter, die er kannte, um Hilfe zu bitten: „Sabine, Wilma! Ihr müsst etwas tun. Ihr müsst unbedingt Hilfe, einen guten Arzt finden. Mit dem Loch in seinem Bauch und ohne Schniedelchen hält der Kleine hier nicht lange durch.“
Und so machten sich die beiden Frauen auf die Suche nach einer Klinik für Nikolaj und siehe da, sie fanden einen Platz, in dem Kinder geheilt werden und der außerdem nach einem berühmten Kind benannt ist: das Jesuskind-Krankenhaus in Rom.
„Na gut, Berto, wenn du darauf bestehst, fahre ich eben nach Rom, um mich operieren zu lassen“, sagte Nikolaj, „aber wer begleitet mich?“ Tja, genau das war der entscheidende Punkt. Denn ohne Familie keine Papiere und ohne Papiere keine Operation! Aber Berto beruhigte Nikolaj und erklärte ihm, dass Sabine und Wilma schon angefangen hätten, überall in Europa nach Eltern (wie nennen die Großen das? Ach ja, Adoptiveltern.) für ihn zu suchen, damit man ihm die nötigen Papiere für die Reise ausstellen könne. Berto berichtete, dass Nikolajs Foto auch im Internet zu sehen sei, und dass auch Isa, Maja, Irina, Outi und Valja und mittlerweile ein so genanntes Nikolaj Support Team fieberhaft nach Eltern für Nikolaj suche, jeder in seinem Land, in Spanien und Dänemark, in Finnland und der Schweiz. Aber Nikolaj schüttelte nur verständnislos den Kopf: „Was soll ich denn mit so vielen Eltern. Sie schreiben und telefonieren und tun und wünschen mir Glück, aber die Papiere, das ist doch das wirklich Wichtige. Kommt schon, das kann doch nicht so schwer sein. Seht ihr denn nicht, dass es dringend ist, und dass ich so nicht weiterleben kann? Ihr Großen macht wirklich immer alles ganz schrecklich kompliziert.“
Aber Berto schien Nikolajs Worte auch dieses Mal nicht zu verstehen („Da soll mal einer draus schlau werden: Das sind alles Übersetzer und sprechen alle Sprachen der Welt“, dachte Nikolaj bei sich, „aber ein kleines Kind zu verstehen, dazu reicht’s dann nicht!“), und machte nur immer verrücktere Vorschläge. Eines Tages zum Beispiel sagte er plötzlich: „Na gut, wenn die dir den Pass, um nach Rom zu fliegen, nicht geben wollen, dann bring ich dich eben versteckt dahin. Im Auto, am Besten im Kofferraum, da ist es schön warm.“
„Was ist denn das für eine Schnapsidee?“, fiel Nikolaj, der langsam die Geduld verlor, dazu nur ein. „Und wenn du festgenommen und eingesperrt wirst, wer kümmert sich dann um mich? Ich's sag’s jetzt mal im Klartext: Ich trau euch Großen gar nichts mehr zu.“
Es kam ein Punkt, an dem selbst Berto nicht weiter wusste, aber wie so oft im Leben, traf genau in dieser Zeit eine ganz besondere Mama namens Pascale in Kiev ein. Pascale hat, das müsst ihr wissen, nicht nur selbst schon drei ukrainische Kinder adoptiert, sie verfolgt auch unerschütterlich ihr Ziel, auch anderen Kindern – „kleinen Herzen“ – zu helfen, die niemand haben will (www.kleineherzen.com). Anstatt Nikolaj zu besuchen oder andere Waisenhäuser, wie sie es sonst bei ihren Reisen normalerweise tat, stellte sie dieses Mal ganz Kiev auf den Kopf. In allen Ämtern, Ministerien und Botschaften, überall erhob sie ihre Stimme, schimpfte auf die Gleichgültigkeit und Unmenschlichkeit der Bürokratie und drohte, damit nie mehr aufzuhören, wenn man ihr nicht umgehend die nötigen Papiere für Nikolaj aushändigte.
In der Zwischenzeit tat Nikolaj sein Möglichstes, Pascale bei der Suche nach weiteren Paten zu unterstützen, denn erstens wollte er nach Kräften auch selbst einen Beitrag leisten und sich würdig erweisen für dieses große Weihnachtsgeschenk, das so viele Menschen ihm bereiten wollten, und zweitens sind Paten wichtig, denn er dachte: „Wenn ich mit meinen acht Monaten schon keine Eltern finde, wie sieht’s dann erst mit den älteren Kindern aus? Die Paten schicken uns Geld, manchmal sogar einen lieben Brief oder ein Geschenk und sorgen so dafür, dass wir hier bei uns ein besseres Leben führen können.“
Auch Berto war nun immer guter Dinge. Eines Tages drückte er Nikolaj ganz fest an sich und verkündete: „Niki, es gibt eine großartige Neuigkeit: Du wirst die Reisepapiere bekommen! Mit der Hilfe von Pascale und Sabine haben wir es geschafft: Es gibt einen berühmten Professor in Regensburg, das liegt in Deutschland, Rösch heißt er. Der hat von dir gehört und will deinen Bauch wieder zunähen und auch dein Schniedelchen will er ganz machen. Ich glaube wirklich, dass es diesmal klappen könnte, denn außerdem hat er eine Mitarbeiterin, Carolina, die Kinder sehr liebt. Vielleicht schaffen wir es noch nicht zu unserem, zu dem christlichen Weihnachten am 24., aber zum orthodoxen Weihnachtsfest am 6. Januar wäre es gut möglich. Und dann ist der 24. Januar schon ganz nah, weißt du, welcher Tag das ist, Nikolaj? Dein erster Geburtstag! Sag, was wünscht du dir?“ Da musste Nikolaj nicht lange grübeln: „Da fragst du noch? Dass der Professor meinen Bauch wieder heile macht und vor allem auch mein Schniedelchen.“
Zusammen träumten Berto und Nikolaj dann von Regensburg und von Nikolajs wunderschönem, neuen Bäuchlein, ohne Schläuche und Beutel und all dem Drumherum, sondern alles einfach an seinem Platz, so wie es sein soll!
Und damit ich euch auch noch den Rest meiner Geschichte erzählen kann (denn es ist ja eine wahre Geschichte, was habt ihr denn gedacht?), bitte ich euch, mir zu schreiben und mir außerdem ganz fest die Daumen zu drücken, denn bis zum 24. Januar 2009, meinem ersten Geburtstag, ist es noch lange hin. Vielleicht könnt ihr ja auch Pascales Kindern helfen, indem ihr Paten werdet, das wäre ein tolles Geschenk. Aber das Geburtstagsgeschenk bekommt ihr von mir: Wenn ich euch nämlich berichte, wie es mir in Regensburg ergangen ist. Wer weiß, ob sich nicht vielleicht sogar noch Adoptiveltern für mich finden, mit allen nötigen Papieren und einem „kleinen Herz“, nein, falsch, ich meinte natürlich: mit einem großen Herz! Denn es ist doch Weihnachten, oder?
nikolay@voxhumanitatis.net

eng - As per donations we co-operate with Kleine Herzen (little hearts)

We found an organisation which is co-operating to collect funds for Nikolay: Kleine Herzen (little hearts), it is the same organisation which is mentioned in the story and which is helpint to find parents for Nikolay. They put their current account as well as all the necessary administration work at disposal.

http://www.kleineherzen.org/home/news/news0/nikolaj.html

The page has been created very fast and there fore it is not perfect, but: we really don't have the time to cure everything in each small detail.

The current account for the donations is:

Account Number 8.700.361
Bank: Raiffeisen Landesbank NÖ-Wien, Austria

Bank Code: 32000
Swift/BIC: RLNWATWW
IBAN: AT133200000008700361
Cause: "Nikolay Ukraine"

eng - Facebook cause for Nikolay

Yesterday we also created a cause on facebook and all of you are obviously invited to join. Each person can help also by just inviting all friends to join us there. We never know who has the right contacts to help so: just being part and inviting others is a huge step at a time.

Cu there then.

eng - Latest news about Nikolay

18 December 2008

Yesterday evening was incredible. From one second to the other this desk became busy, because finally something seems to move just before Christmas.

We received a promise that one of the main documents needed for Nikolay's surgery will be ready on Friday (well, the date is to be taken approximative, but at least: there's the promise). Then: the pre-treatment is now possible in Ukraine (even this: we need to be cautious, but that is the information we have for now). 

I just called the hospital in Germany to get the name of the cream we need to send to Ukraine for the pre-treatment and the invitation letter so that we will be also able to prepare the next step: the German embassy.

Now I am sitting here, writing this and the tension of the last weeks is getting less ... up to now it was just that "emergency, we need to resolve this problem" and now I am starting to realize what actually could have happened, what did not happen and hopefully will never happen: that we cannot get Nikolay to Germany for the surgery and assure him a more or less normal life. 

Maybe you find it strange, because we should get used to such situations, but I am sitting here with tears in the eyes and ask myself if it is not the case, also for us adults, to still believe in Christmas.

eng - News from Ukraine ... what you don't read in the newspapers

We actually don't get all news through our daily newspapers, TV and radio. Therefore we are providing a small space where we can inform about what is going on.

eng - Nikolay after surgery

I received various question concerning how Nikolay is: he had his surgery on 22 January. In addition to the original diagnosis he ad a second problem which was resolved, but needs to be still checked every day. It was a fistula just to mention it. The treatment now is obviously different and the original amount calculated of 6900 EUR became more. 

Nikolay is fine, but like I said before he needs to be checked frequently. When he goes back to Ukraine he will need to remain some more time in the hospital there.

In the meantime we are trying to do everything possible for his adoption and so again we have very, very little time to dedicate to the "story around him" and to comunicate with people. We are really sorry, because we know that you are waiting for these news and maybe you think we are behaving in a non proper way: but our actual problem is that we only have 24 hours at disposal and we now also need to find the funds to cover at least the actual expenses.

So what you can do immediately is collecting funds and send them to "Kleine Herzen" (little hearts), an Austrian organisation caring about Ukrainina orphans.

Account no. 8.700.361
Bank: Raiffeisen Landesbank NÖ-Wien, Austria
Banking Code: 32000
Swift/BIC: RLNWATWW
IBAN: AT133200000008700361
Subject: "Nikolay Ukraine"

Website of Kleine Herzen: http://kleine-herzen.at

Whatever amount it is: it helpls. 

Sending stuff: right now it is not a good idea, because he could not take this back to Ukraine. But it would really be a good idea if you sold your things/clothes etc. which are second hand and would give what derives from that to him. 

Thank you for any help!

eng - Press release 16-Dec-2008

From the first day of his life up to now, the child Nikolay Barsukov lives in the Children Hospital of the Chernigov Region. He is now 10 and a half months old. He was born with terrible congenital anomalies. His mother abandoned him, and left him in the hospital. His diagnosis sounded like a sentence: bladder exstrophy, totalepispadias and various related forms of sickness. This pathology is quite rare (1 case out of 50.000).

Fortunately the hospital surgeon, Dr. Sergey Ermak, could partly solve the child's problem and carry the first surgery. According to the German specialists he did a very good job, even if this actually was his first such surgery ever. Nikolay's life was at stake and he managed to save the child. Yet in the Ukraine there are basically no specialists and hospital who can totally solve such a pathology.

The cost of such surgeries in Western Europe is around 100.000 euro. Sadly the financial provisions for health-care in the Ukraine remain at a very low level, so it was impossible even just to dream that an orphan could be sent abroad to be cured.

When some three months ago we got to know about him, thanks to the work of volunteers, all of us started to do whatever we could to help him. We started to look for medical help that could cure an orphan. A German clinic answered the call, they will carry the necessary surgery for free.

It's already two months since we started to fill the papers for him to go abroad and be cured. Sadly the process is extremely slow. We hope to receive all necessary authorizations as soon as possible, because as a matter of fact the sooner you cure the kid, the best his chances to get closer to a normal life. If the hospital administration had timely looked for help, or at least had sent him for a consultation in Kiev, his chances would have been much better.

Unfortunately no cooperation with the local administration could be established, and it became necessary to ask the Ministry for Health-Care to step in, in order to at least let Nikolay remain in the hospital while he was being prepared for the coming surgery in Germany.

Currently we continue to collect financial help for the doctor who will escort him, because hospitals often lack funding even for basic medical drugs, so talking about financing transfers abroad is mere science-fiction. We have already collected some 3.000 euro. We receive help from Italy, Spain, Austria and Russia. We are not stopping to collect funds because it is currently hard to say how long Nikolay will have to remain in Germany and what therapy he will need after the surgery.

eng - The Boy Who Had No Willy

Once upon a time (not such a long time ago, actually, why not go and pay him a visit?) a baby called Nikolaj was born with his tummy turned inside out and without a willy – well, he had a bit of one, but not enough to do a good job really …
Nikolaj was born a long way away, in a city called Kiev. His mummy, who was just a kid herself, saw his inside-out tummy and no willy to speak of, and the poor thing was so shocked she dropped Nikolaj into his cot and they tell me she’s still running.
Nikolaj spent his days alone, in that hospital cot, but he wasn’t sad: other children came and went in his room, they had some fun and a chat every now and again, which wasn’t bad. Just once, after they mended his tummy as best they could, the big boss arrived. He was so cross and started yelling that it was a disgrace, that no orphanage would want him, and no one cared, dammit, if there were never enough hospital beds to go round.
But Nikolaj didn’t get upset, he just beamed at everyone and was happy when his room-mates had visitors: if a mummy came, that was cool, because that meant a smile, or even a hug.
One summer’s day (he was six months old by then and quite a big boy who could already understand why having a willy was important), his room-mate Valentin’s mummy was with him when in came a strange man called Berto, who kicked up a big stink when he’d had a good look at Nikolaj’s tummy, all inside-out as it was.
Nikolaj, being curious by nature, immediately asked him: “So who are you, then? Are you a foreigner by any chance? Are you here for Valentin or for me?” But Berto, who had his own little girl at home, Cathlyn, born on the same day as Nikolaj, couldn’t understand the language all the children there were speaking and went away after he’d bombarded the doctors and nurses with questions like why Nikolaj was there and what was wrong with him and all the wherefores and how-tos.
Then all of a sudden, Nikolaj’s life changed: first came the romper suits, then the treats, the toys - even a teddy bigger than himself, which he cuddled tight, especially at night. Berto’s arrival brought colour and life, and Nikolaj got to thinking how nice it would be if he had a proper tummy and willy, just as God had ordered. Now he could boast to all the others that he had visitors too! One day, he plucked up all his courage and asked: “Hey Berto, do you think you could take me home with you? Listen, what do you care if they haven’t even registered my birth and I don’t officially exist? Oh boy! You grown-ups always make such a big deal of all these bits of paper ”.
But Berto still didn’t understand, not a single word of what Nikolaj said … So he just wrote and telephoned Italy, where he came from, asking mummies he knew: “Sabina, Wilma, pull out all the stops, find me a clever doctor or this little boy won’t last very long without a proper tummy or a decent willy”. These two mummies looked everywhere and found out that Baby Jesus, after he was born in that manger in Bethlehem, had actually made a secret trip to Rome and built a place where children got better. He’d given it his own name, but in Italian (obviously) “Ospedale del Bambin Gesù”, the Baby Jesus Hospital.
”Oh alright, Berto, if you insist, I’ll go to Rome and have this operation! But who’s going to come with me? That was the real problem: no family, no documents and ... no documents, no operation!!! Berto told him not to worry, because now Sabine and Wilma were doing their best to find him some parents as well (what’s that word that grown-ups use? Adoptive or something?), somewhere in Europe, so one day he would have all the documents he needed for the operation. Berto told him that his photos were already doing the rounds on the Internet: Isa, Maja, Irina, Outi, Valja – everyone on Nikolaj’s support team, in all the different countries, was busy finding him a mummy and a daddy: from Spain to Denmark, from Finland to Switzerland.
Nikolaj just couldn’t get excited about it all, somehow, and he shook his head because it all sounded so far-fetched. “What on earth will I do with all these mummies and daddies? They're all writing, phoning… they all say they want me, but then when it gets to the document bit, the problems start!!! I can’t be expected to have documents, I’m only little, but the grown-ups? They haven’t got any either!!! And I’m really, really fed up with this no willy business, OK? The truth is that you grown-ups don’t really know how to do anything at all, that's what!"
But Berto still couldn’t understand what Nikolaj was saying (“that’s why his team are all translators and they speak loads of languages!” thought the baby-without-a-willy, “but if they don’t even understand baby talk?! Useless!”). In fact, one day Berto came up with a crazy idea: “Hey, so they won't give you a passport for Rome? I’ll smuggle you in any way! Maybe I’ll hide you under the car bonnet, that way you’ll be nice and cosy - or in the boot".
“You nutter, they’ll catch you, throw you in prison and then what’ll happen to me?” replied Nikolaj, who was about to lose his cool, "and they write on their forms that I'm a nutter too! I’ll tell you straight, I don’t trust grown-ups any more … all talk and no action. Actually, as far as I'm concerned, it's you grown-ups who are the real loonies! And that’s a fact!”
Berto didn’t know which way to turn, but as luck would have it, one fine day a special mummy came to Kiev. Her name was Pascale, and as if having adopted three Ukrainian kids wasn’t enough, she’d got it into her head to help those babies that nobody else wanted too, the ones she called her “little hearts” (www.kleineherzen.com).
Instead of going to see Nikolaj, Pascale turned the city upside down: registry offices, ministries, embassies, she raised hell everywhere, yelling “shame on you for forgetting a baby just because he hasn’t got a … well, you already know what he hasn’t got, and if you don’t get a move on and give me the papers I’ll show you all up, just you wait!”
Pascale normally went from one orphanage to another to see how all the unwanted babies were and if they were being treated well… but Nikolaj wasn’t offended that she didn’t come and see him, oh no! He knew Christmas was coming and he wanted to make a good impression, so he decided to help Pascale find some sponsors, thinking “if they can’t find a mummy and daddy for little 8-month-old me, what hope have the older kids got?! At least sponsors send us money to help us stay in our own country and sometimes they even send a lovely letter or a present; and they can’t say we’re a nuisance, it’s not like we’re in their house …" Yes, Nikolaj knew that an even more special baby was about to be born, the Baby Jesus, and as the present he wanted was the million-dollar kind, he thought he ought to do something to deserve it.
Now Berto was always happy too; one day, he hugged Nikolaj so hard that it hurt, announcing loudly “Niki, did you know they are giving you documents for the trip? With help from Pascale and Sabine, we’ve done it: there is a famous professor, no, not the one at the Bambin Gesù, another one, who works in Ratisbon, in Germany, and has a difficult name, Rösch. He heard about you and wants to fix the hole in your tummy and even your famous willy. And since Carolina, a mother who loves children, works with him, I’ve a feeling this is may be a stroke of luck …! We probably won’t be able to do it by our Christmas on December 25th, but I bet that we’ll be able to make it to Ratisbon by Orthodox Christmas on January 6th. What do you think?”
Nikolaj wanted to explain to him that as he was only 11 months old, he couldn’t buy a plane ticket or take a taxi by himself, but he saw how happy Berto was, so for once he didn’t reply … “And also, Niki, did you know that January 24nd is your first birthday? What would you like as a present?” “Do you even have to ask? I want Carolina and the professor to fix my tummy and then to start on my willy straight away!!! Oh Berto, Berto, what else would I want for my first birthday?” Nikolaj and Berto imagined what Ratisbon might be like – and how wonderful it would be to have a tummy without tubes or the other things, everything put back in place inside as it should be, a fine job.
Since we want to let you know how the story turns out (it’s a true story of course – were you in any doubt?), why not write and send your best wishes – before January 24, 2009, Nikolaj’s first birthday, there’s still time? Why not sponsor one of the children Pascale is helping, become a long-distance family? The birthday present will be from Nikolaj to you, he’ll tell you how things turned out in Ratisbon. Who knows? Maybe there will even be parents there for him, with all, yes, really all, the documents in place and also with a little heart, NO, let’s call that a big heart! After all, it’s Christmas, isn’t it?

eng - The Swee’Pealess Baby

Once upon a time a baby (and he still exists, even better, why don’t you’ll go and see him?) …his name’s Nikolaj and he was born with his little tummy outside and not inside and without his swee’pea – or rather there’s something but, being truthful, it isn’t a serious stuff… Nikolaj was born in Kiev, a far far city and his young mother, a little girl, when she saw that little outside tummy and he hasn’t his swee’pea, she was scared to death and she made Nikolaj fall from his cradle; and she’s still running away.
Nikolaj spent his days alone, on his examination couch, but he wasn’t sad: other children came and see him in his room and so they joked or they had a chat all together. Once, after his little tummy sewing up, the furious boss arrived and he started shouting like a madman, saying:
“It’s a disgrace! No orphanage accept Nikolaj; what business is it of yours? If in this hospital there are no beds!”.
Nikolaj didn’t take on so, he smiled at everybody and he was happy when his roommates received visitors: if there was a mummy, what fun, he earned a smile or even a cuddle!
A summer day – he still was 6 months, somewhat grown up, he knew the importance of having a swee’pea – arrived Berto, with Valentin’s mother (the little boy in the bed near the mine); an odd bloke who made such a row, after examining his outside little tummy.
“Who are you? Are you a foreigner? –asked to him the Big Curious Nikolaj – Are you here for Valentin or for me?”
Berto - who has a daughter, Cathlyn, born the same day of Nikolaj – didn’t speak children language and went away after bombarding with questions to doctors and nurses:
“Why is Nikolaj here? What’s happened to him? The Wherefores? And When?”.
Nikolaj’s life changed suddenly: rompers, food, toys arrived and even a big teddy bear, who Nikolaj was tightly hugging at night.
Berto brought colours into his life! And Nikolaj thought upon what wonderful life - with his own “brand-new” little tummy and a swee’pea (as God commands) - could be!
So Nikolaj too boasted of receiving visitors! And one day he gathered his own courage in both hands and said:
“Ah Berto, would you like to bring me away with you? Listen, what business is it of yours? If nobody registered me and I officially don’t exist? The grown-ups make such a fuss with “documents”, oof…”.
But Berto nothing, as said he couldn’t make head or tail of Nikolaj’s speeches…. He always wrote, phoned in Italy, his country, asking to other mothers that he knows:
“Sabina, Wilma, I need a very good doctor…without his own little tummy and swee’pea, Nikolaj doesn’t survive a long time”.
And seeking here, seeking there, the 2 mummy knew that Infant Jesus, born in a manger in Bethlehem, paid an “incognito” flying visit to Rome, to build a place where taking care children, called after his same name: Infant Jesus Hospital.
“Ok Berto, if you want, I come to Rome to have the operation! But who accompany me? There is the rub: no family, no documents and without them, no operation!!!”.
Berto said to him don’t worry, because Sabine and Wilma could find parents for him (how say the grown-ups? Oh yes, adoptive) somewhere in Europe, so he can gain documents, going to have the operation.
Berto told to him that his photos move round the net in a big way: Isa, Maja, Irina, Outi, Valja, all the “Nikolaj’s Support Team” was searching for a mummy and a daddy for him, each of them in his own Country, from Spain, to Denmark, from Finland to Switzerland.
Nikolaj shook his head because it seemed a big exaggeration:
“I don’t need such number of parents? They write, phone, everybody want me, but when one speaks about documents, there is the rub!!! I’m a baby and I haven’t any documents, but the grown-ups too!!! And then I can’t take it any more without my swee’pea, do you understand?! The truth is that the grown-ups don’t know absolutely nothing on how to go about it!”.
But Berto couldn’t understand Nikolaj’s speeches:
“To think that the Team members are translators and speak a lot of languages! – thought the Swee’Pealess Baby – but they can’t understand the children language!!!ugh!”.
Or better still, one day Berto had a crazy idea:
“Ok, they don’t give to you the passport to Rome? And I bring you with me all the same secretly, maybe into a car engine – so you are warm and protect – or into the boot”.
“Brilliant stupid, so they catch you, they fling you in jail and then who take care about me? - said Nikolaj, who was losing his patience – and so they write in my documents that I’m a bit nutty!!!! I tell you very bluntly, I don’t trust grown-ups…with them it’s all show and no substance; or better still, in my opinion the grown-ups are crazy! This is the truth!!!”.
Berto didn’t know who to turn to, but one day a special mummy called Pascale arrived in Kiev; a mummy with 3 Ukrainian adopted children that chose to help kids nobody wants, the ‘little hearts’ (www.kleineherzen.com).
She didn’t visit Nikolaj, but she put topsy-turvy the city: offices, ministries, embassy’s, everywhere she made such a row, started shouting like a madman, saying:
“It’s a disgrace forgetting a baby only because he hasn’t ahem…you know perfectly what he hasn’t… hurry-up, giving to him documents if they want avoid to cut an international ‘poo figure’”.
Pascale would usually roam from orphanage to orphanage to see how the children were being treated and make sure well …Nikolaj wasn’t offended by her absence, on the contrary! Since he knew that Christmas was close and he wanted cut a fine figure, giving Pascale a hand to find godparents because he thought:
“If it’s complicated finding parents for a baby of 8 months, image that for children! Godparents help us staying in our Country, sending money, sometimes a pretty letter or a nice present; and then, they don’t have to deal with the trouble of us either because were far from home”.
Yes, Nikolaj knew that a very special baby was soon be born, Infant Jesus; and since his wish was a million dollars present, he wanted to make sure he deserved it..a little bit.
And now Berto was always happy; one day he hugged him so hard that he hurt him while he said in a loud voice:
“Oh Niki, you know they are going to give you your documents for the journey? We’ve done thanks to Pascale and Sabine: there is a great professor, not the same one as Infant Jesus, but another one who works in Ratisbon, in Germany, has a difficult name, Rösch, he’s heard about you and wants to fix up that tummy of yours and your famous swee’pea. And since a mother named Carolina also works with him I think you gonna make it!! Maybe not for our 25th of December Christmas but what about for the Orthodox 6th of January one, I bet we can make it to Ratisbon, what do you think?”.
Nikolj wanted to explain that at 11 months of age he could simply take an aeroplane or taxi, but he was that Berto was so happy that he decide to remain silent.
“And Niki, you know the 22nd of January its your birthday what do you wish for?”.
“And you have the nerve to ask me? I want the professor to fix me up...Oh Berto, Berto, what else can I ask for?”.
Nikolaj and Berto were day dreaming that they were already in Ratisbon – and how nice it would be no tubes in your tummy all cured.
“And since I want you to know how my story is going to end (of course its true, what did you think?) I’m inviting you to write to me to wish me luck – until the 22nd of January 2009 – the date of my 1st birthday that is. I’m also inviting you to adopt at a distance one of those small children of Pascale in this way you shall become godfathers and in exchange you shall receive a Christmas gift from me hoping in the best at Ratisbon – who knows maybe some parents for me too, with my documents, and a little heart, wait a minute a large one. Is it or not Christmas?”.
nikolay@voxhumanitatis.net

eng - Websites which took up the story

In German:

http://www.kleineherzen.org/home/news/news0/nikolaj.html

In Italian:

http://mammamsterdam.blogspot.com/2008/12/il-bimbo-senza-il-pisello.html
http://positanonews.it/dettaglio.php?sez=Il+bimbo+senza+il+pisello&id=19248

http://machedavvero.blogspot.com/2008/12/nikolaj.html
http://andreapagliantini.simplicissimus.it/2008/12/14/un-bimbo/
http://extramamma.blogspot.com/2008/12/aiutiamolo.html

hun - A kisfiú, akinek nem volt fütyülője

Hol volt, hol nem volt (sőt van is, és ha már itt vagytok, akár meg is látogathatnátok) egy kisfiú, úgy hívták, hogy Nyikolaj. Amikor megszületett, a pocakja kifelé volt nyitva, nem befelé, és fütyije se volt – vagyis, hogy pontosak legyünk, volt valamije, de nem volt valami komoly dolog…
Nyikolaj messze messze, egy Kijev nevű városban született, és amikor az anyukája (ő is szinte kislány) meglátta, a nyitott pociját, meg hogy még fütyülője sincs, úgy megijedt, hogy otthagyott csapot-papot, bébit és pocakot, talán még ma is szalad szegényke.
Nyikolaj egyedül múlatta az időt a kórházi kiságyban, de nem volt szomorú. A szobába mindig új és új gyerekek jöttek, és velük el lehetett játszani, de legalábbis néhány szót váltani. Csak amikor először összevarrták a pociját, akkor jött be a kórházi nagyfőnök, nagy mérgesen, és elkezdett kiabálni, hogy ez már igazán szégyen, hogy Nyikolaj nem kell egy árvaháznak se: mit érdekli azokat ott, a mennykőbe, hogy a kórházban sose elég az ágy? De Nyikolaj nem sértődött meg. Mindenkire mosolygott, és örült, amikor a szobatársaihoz látogató jött: ha a látogató egy anyuka volt, az volt aztán a csoda, leesett tőle egy-két mosoly, sőt! néha egy símogatás is!
Egy nyári napon – már nagy gyerek volt, hat hónapos, és jól megértette, milyen fontos dolog a fütyülő, a szobatársa, Valentin mamájával együtt bejött Berto, egy fura alak, aki rettentő nagy lármát csapott, amikor meglátta azt a kifordult pociját.
-Hát te ki vagy? Külföldi?- kérdezte tőle Nyikolaj azonnal, amilyen kíváncsi természetű volt. – Hozzám jöttél, vagy Valentinhoz? – Berto, akinek otthon volt már egy kislánya, Cathlyn, aki épp egy napon született Nyikolájjal,, nem tudott gyereknyelven, így aztán el is ment, miután agyonkérdezgette az orvosokat és az ápolókat, hogy miért van itt ez a kisfiú, és hogyhogy és hogymikor.
DE Nyikolaj élete egyik napról a másikra megváltozott. Előbb csak rugdalózók érkeztek, aztán nyalánkságok, játékok, sőt még egy maci is, nagyobb, mint ő maga, akivel nagy barátságot kötött, mindig átölelve tartotta, még éjjel álmában is. Bertóval színes lett a világ! Nyikolaj elgondolkodott, hogy milyen szép is lehet az élet, ha az embernek a pocija meg a fütyije pont olyan, amilyennek lennie kell. És elbüszkélkedett a többieknek, hogy most már őneki is van látogatója! Egyszer aztán összeszedte a bátorságát, és megkérdezte Bertót: - Berto, mi lenne, ha hazavinnél tehozzád? Figyelj csak, izgat az téged, ha nem vagyok beírva az anyakönyvbe, és hivatalosan nem is létezem? Ti nagyok mindent felfújtok...Hát fontos ez? De Berto a füle botját se mozgatta. Mondtam már, hogy egy nyikkot sem értett abból, amit Nyikolaj mondott neki…. Mást se tett, mint írkált, meg telefonált haza, Olaszországba és más anyukákat nyaggatott: «Sabina, Wilma, kapjátok össze magatokat, keressetek nekem egy jó orvost, mert különben ez a kis jószág poci meg fütyi nélkül nem sokáig húzza nekem… A két anyuka neki is állt a keresgélésnek, és addig-addig kerestek, amíg meg nem tudták, hogy a Kisjézus, miután megszületett a jászolban Betlehemben, ellátogatott titokban Rómába is, hogy meggyógyítson néhány gyereket egy helyen, amit no nézd csak, éppen úgy hívtak, mint őt: a Gyermek Jézus Kórházban..
- Na jó, Berto, ha ennyire akarod, elmegyek én Rómába is, és meg is operáltatom magam! de ki kísér oda? és itt ugrik a majom a vízbe! Mert család nélkül nincs biztosítás, és biztosítás nélkül nincs műtét!!! Berto mindjárt azt mondta, hogy legyen csak nyugodt, mert Sabine és Wilma talál neki szülőket is (hogy is mondják a nagyok? örökbefogadókat), valahol Európában, és így előbb utóbb ő is megkapja a személyi okmányait és elutazhat a műtétre. Berto elmesélte neki, hogy a fényképei már mindenfelé megtalálhatók a világhálón: Isa, Maja, Irina, Outi, Valja, az egész 'Nikolaj’s support team’keresett neki anyukát és apukát, Spanyolországtól Dániáig, Finnországtól Svájcig.
De Nyikolaj nem vágott fel vele, sőt rázta a kis fejét, mert úgy gondolta, minek ennyi szülő? írnak, telefonálnak, mind azt mondja, hogy el akar vinni, de aztán amikor a papírokra kerül a sor, no itt ugrik a majom a vízbe! Kicsi vagyok, és nincs ilyenem,ilyen személyi okmányom, na és? A nagyoknak sincs mindenkinek! Csak az a baj, hogy unom már, hogy nincs fütyülőm, meg tudjátok ezt érteni, igen vagy nem? Ti nagyok, azt hiszem, csak rohangáltok, de nem tudtok összehozni semmi fontosat!
De Berto még mindig nem értette Nyikolaj szavát (ez azért van, mert a team csupa fordítóból áll, és mind sok nyelven beszél! – gondolta a fütyitlen kisfiú – de még a gyerekek nyelvét se értik! fphű!) de Berto egy szép napon bolond ötlettel állt elő:- Nem adnak neked útlevelet Rómába? Elviszlek én téged akkor is, titokban! Beduglak a motorházba (legalább melegben leszel), vagy a csomagtartóba!
-Na te aztán okos vagy! Így biztos elkapnak, dutyiba zárnak, aztán velem mi lesz? – felelte Nyikoláj, kissé elvesztve a türelmét. – Még azt fogják beírni a papírjaimba, hogy ütődött is vagyok! – Megmondom én nektek úgy ahogy van, nem bízok én a nagyokban… a nagyok csak beszélnek, beszélnek, a lényeg meg lemarad. Azt hiszem, ti vagytok kicsit ütődöttek, ti nagyok! Ez az igazság! .
Bertónak semmi okos nem jutott az eszébe, de hogy hogy nem, egy szép napon elérkezett Kijevbe egy egészen különleges anyuka. A neve Pascale. Három ukrán kisgyereket fogadott örökbe, de még ez sem volt elég neki: a fejébe vette, hogy azokon segít, akik nem kellenek senkinek. A "kis szíveken". (www.kleineherzen.com). Ahelyett, hogy Nyikolájhoz ment volna látogatóba, Pascale a feje tetejére állította az egész várost: hivatalokat, minisztériumokat, követségeket keresett meg, mindenhol akkora cirkuszt csinált, hogy el se lehet mondani. Azt kiabálta, hogy "szégyen egy gyerekről elfeledkezni, csak azért, mert nincs neki, tudjátok mije, és hogy adják elő de gyorsan a személyi okmányait, mert ha nem, mindenkiről elhíreszteli, hogy micsoda --- tudjátok milyen – alak.… Pascale szokása volt, hogy egyik árvaházból a másikba megy, megnézi, hogy bánnak azokkal a gyerekekkel, akik senkinek se kellenek. … Nyikolaj egyáltalán nem haragudott, amiért nem látogatta, meg, sőt ellenkezőleg! Mivel tudta, hogy közeleg a Karácsony, és ő is ajándékot akart adni, úgy döntött, segít Pascalénak, hogy keresztapákat találjon, hiszen – így gondolkozott – ha nem sikerül szülőket találni nekem, aki nyolc hónapos vagyok, ugyan ki talál szülőt a nálam nagyobbaknak? – A keresztapák egy kis pénzzel, egy levélkével vagy kis ajándékkal segítenek nekünk, hogy itthon nevelkedhessünk, és nem zavarunk senkit, hiszen nem megyünk el hozzájuk… Nyikolaj tudja, hogy hamarosan egy még különlegesebb gyermek, a Kis Jézus jön a világra, és mivel az ő ajándéka egy millió dollárnál is többet ér, ki akarta érdemelni egy kicsit.
Mostanában Berto mindig vidám; egyszer annyira összeszorongatta, hogy fájt is, és nagy hangon bejelentette neki: Hé, Niki, tudod, hogy megkapod az úti okmányokat? Pascale és Sabine meg én elintéztük: találtunk egy híres professzort Ravensburgban, Németországban, a nevét ki se tudnád mondani, úgy hívják Rösch, amikor meghallotta a történetedet, elhatározta, hogy ő majd visszateszi a helyére a pocidat, sőt még a fütyülődet is megvarrja. Az egyik munkatársa egy anyuka, Carolina, aki persze szereti a gyerkeket, így hát azt hiszem, most tényleg eljött a nagy pillanat! lehet, hogy a mi karácsonyunkra, december 25-re nem sikerül, de a tietekre, az ortodox karácsonyra, január 6-ra fogadok, hogy eljutunk Ravensburgba, mit szólsz hozzá? – Nyikolaj szerette volna elmagyarázni, hogy 11 hónaposan se a repülőjegyet nem tudja megvenni, se a taxit nem tudja kihívni, de látta, hogy Berto olyan boldog, hát inkább nem szólt semmit. – Hát azt tudod-e, Niki, hogy január 24. a születésnapod? Éppen egy éves leszel. Mit kérsz ajándékba? – Még kérdezed? Hát azt, hogy Carolina meg a professzor a helyére tegyék a pocimat, és rögtön utána lássanak hozzá a fütyivarrásnak! Berto, Berto, hát mi mást kérhetnék az első szülinapomra? Nyikolaj és Berto elálmodoztak azon, milyen is lehet Ravensburg, meg hogy milyen szép lenne egy csövek meg mindenféle gép nélküli pocak, minden a helyére téve szépen…
És mivel szeretném elmesélni, mi lesz a történetem vége (mert igaz történet, az ám, mit hittetek?) kérlek, írjatok nekem valamit. – 2009. január 24-ig, az első születésnapomig van idő rá. Aztán azt kérem, fogadjátok távörökségbe az egyik gyereket, akit Pascale talált, és legyetek a keresztapja. A születésnapi ajándékom nektek az lesz, hogy elmesélem, hogy mentek a dolgok Ravensburgban. Ki tudja, talán még szülőket is találok, ha már minden, de minden okmányom rendben lesz, nem kell hozzá csak egy kis szív… illetve nem, bocsánat, egy nagy szív… Hiszen itt a Karácsony. nikolay@voxhumanitatis.net

ita - Il bimbo senza il pisello

C’era una volta (e c’è ancora, anzi, visto che ci siete, perché non andate a trovarlo?) un bimbo chiamato Nikolaj, nato col pancino di fuori invece che di dentro e senza il pisello – cioè qualcosina c’era pure ma, diciamo la verità, non era una cosa seria… Nikolaj era nato lontano lontano, in una città chiamata Kiev e la sua mamma, anche lei poco più di una bambina, quando vide quel pancino di fuori e poi che gli mancava il pisello si spaventò tanto, poveretta, che lasciò cadere Nikolaj dal lettino e mi raccontano che sta ancora scappando.
Nikolaj passava le giornate da solo, nel suo lettino d’ospedale, ma non era triste: altri bimbi si alternavano nella stanza e così si scherzava o almeno si facevano due chiacchiere. Una volta sola, dopo che gli ebbero ricucito il pancino alla meglio, arrivò il gran capo, arrabbiatissimo, e si mise a urlare che era una vergogna, che nessun orfanotrofio lo voleva: che gliene fregava a quelli, accidenti, se i letti a lui non bastavano mai? Nikolaj però non se la prendeva, sorrideva a tutti ed era contento quando i compagni di stanza ricevevano le visite: se c’era una mamma, che pacchia ragazzi, si poteva rimediare un sorriso – o perfino una carezza!

Un giorno d’estate – oramai aveva già sei mesi, era grandetto e capiva bene tutta l’importanza del pisello – insieme con la mamma di Valentin, il suo vicino di letto, arrivò Berto, un tipo strano, che si mise a fare un gran casino dopo aver osservato ben bene il suo pancino tutto di fuori.
«E tu chi sei? Sei forse uno straniero?» - gli chiese subito Nikolaj che era curioso di natura «Vieni per Valentin o per me? » Berto, che pure aveva a casa una figlia, Cathlyn, nata il suo stesso giorno, non conosceva però la lingua dei bimbi e se ne andò dopo aver bombardato di domande medici e infermieri :perché stava lì e che cosa aveva e percome e perquando.

La vita di Nikolaj cambiò da un momento all’altro: arrivarono prima le tutine, poi le leccornie, i giocattoli e persino un orsacchiotto più grande di lui che si teneva stretto stretto soprattutto di notte. Insieme con Berto era entrato il colore! E Nikolaj si mise a pensare a come sarebbe stata bella la vita con un pancino e un pisello fatti proprio come Dio comanda. E se la tirava con gli altri che adesso pure lui riceveva le visite! E un giorno mise insieme tutto il suo coraggio e gli disse: «Ah Berto, che mi porteresti a casa tua? Senti un po’, ma che ti frega se non m’hanno registrato all’anagrafe e ufficialmente non esisto? State sempre a fare tante storie voi grandi con ‘sti documenti, uffa’». Ma Berto niente, ve l’ho detto che non capiva un’acca dei discorsi di Nikolaj…. Non faceva che scrivere telefonare col suo Paese, che era l’Italia, e chiedere ad altre mamme che conosceva  «Sabina, Wilma, datevi da fare, trovatemi un bravo medico che se no senza pancino e senza pisello questo qua non mi campa molto ». E cerca di qua cerca di là le due mamme vennero a sapere che Gesù Bambino, dopo essere nato a Betlemme, nella mangiatoia, aveva fatto di nascosto una puntatina a Roma per mettere su un posto per curare i bambini che chiamò, pensate, proprio come lui: l’«Ospedale del Bambino Gesù».

«Eh va’ be’, Berto, se proprio insisti, vado fino a Roma a farmi operare! Ma chi mi accompagna?» E là casca l’asino: senza famiglia niente documenti e senza documenti niente operazione!!! Berto gli diceva di stare tranquillo che Sabine e Wilma ora gli avrebbero trovato pure dei genitori (come dicono i grandi? ah, sì, adottivi) da qualche parte, in Europa e così un giorno pure lui avrebbe ricevuto i documenti per andarsi a operare. Berto gli raccontava che le sue foto circolavano già alla grande per tutto il web: Isa, Maja, Irina, Outi, Valja, tutto il Nikolaj’s support team’ andava in cerca di una mamma e un papà per lui, ciascuno nel proprio Paese, dalla Spagna alla Danimarca, alla Finlandia alla Svizzera. Nikolaj però non se la tirava, anzi scuoteva la testa perché gli sembrava tutta un’esagerazione «che me ne faccio di tanti genitori? Scrivono, telefonano, tutti dicono che mi vogliono ma poi quando si arriva ai documenti, là casca l’asino!!! Io che sono piccolo non ce li ho ‘sti documenti, eh vva be’, ma i grandi non ce li hanno neanche loro!!! E poi io mi sono scocciato di stare senza pisello, lo capite o no?! La verità è che voi grandi non sapete fare un bel niente!».

Ma Berto continuava a non capire i discorsi di Nikolaj («questo perché quelli del team sono tutti traduttori e parlano tante lingue!» rifletteva intanto il bimbo-senza-il- pisello «ma se non capiscono neanche la lingua dei bambini!!!puah!») anzi un bel giorno se ne venne fuori con un’idea pazza: «Beh, non ti danno il passaporto per Roma? E io ti porto lo stesso di nascosto, magari ti ficco nel motore di un’auto – così stai pure al calduccio – o nel bagagliao».
«Ah bravo scemo, così ti acchiappano, ti schiaffano in galera e poi a me chi ci pensa?» replicò Nikolaj che stava proprio per perdere la pazienza «e poi scrivono nei documenti che sono pure picchiatello!!!! Io, ve lo dico papale papale, non mi fido più dei grandi…coi grandi è tutto fumo e niente arrosto, anzi per me i picchiatelli siete proprio voi grandi! Questa è la verità!!!»

Berto non sapeva a che santo votarsi, ma com’è e come non è, un bel giorno arrivò a Kiev una mamma speciale, chiamata Pascale che non contenta di aver adottato tre bambini ucraini, s’era messa in testa di aiutare pure i bimbi che nessuno vuole, i ‘piccoli cuori’ (www.kleineherzen.com). Invece di andare a trovare Nikolaj, Pascale mise sottosopra la città: uffici, ministeri, ambasciate, dappertutto fece un casino che non vi dico strillando che «è una vergogna scordarsi di un bimbo solo perché non ha eh va be’ già lo sapete cos’è che non ha, e che si sbrigassero a dargli i documenti se no faccio fare a tutti una figura di…». Pascale di solito girava da un orfanotrofio all’altro per vedere come stavano i bambini che nessuno voleva e se li trattavano bene… Nikolaj non s’era offeso della mancata visita, tutt’altro! Siccome sapeva che s’avvicinava il Natale e voleva far bella figura, decise di dare una mano a Pascale a trovare dei padrini perché, pensava «se non si trovano genitori per me che ho 8 mesi, figuriamoci per i bimbi più grandi! I padrini, invece, ci aiutano a starcene nel nostro Paese mandando soldini e ogni tanto pure una bella lettera o un dono; e poi non possono manco dire che noi bambini rompiamo perché mica stiamo a casa loro…» Sì, Nikolaj sapeva che stava per nascere un bambino ancora più speciale, il Bambino Gesù e siccome il regalo che voleva lui era di quelli da un milione di dollari, voleva meritarselo un pochino.

Ora anche Berto era sempre allegro; un giorno, lo strinse tanto da fargli male annunciandogli a gran voce «Ah Niki, lo sai che ti danno i documenti per il viaggio? Tra Pascale e Sabine ce l’abbiamo fatta: c’è un grande professore, no, non quello del Bambino Gesù, un altro che lavora a Ratisbona, in Germania, uno con un nome difficile, Rösch, che ha sentito parlare di te e vuole rimetterti a posto il pancino bucato e pure il famoso pisello. E siccome con lui lavora una mamma che ama i bambini, Carolina, mi sa proprio che questa è la volta buona..! magari non ce la facciamo per il nostro Natale, per il 25 dicembre, ma per il Natale ortodosso, il 6 gennaio, scommetto che ce la facciamo ad arrivare a Ratisbona, tu che dici?». Nikolaj gli voleva spiegare che, a 11 mesi, non poteva né comprarsi il biglietto per l’aereo né prendere da solo il tassì, però vide che Berto era così contento e per una volta non rispose niente…«E poi, Niki, sai che il 24 gennaio è il tuo 1° compleanno? Che regalo vuoi?» «E me lo chiedi pure? che Carolina e il professore mi mettano a posto il pancino e comincino subito col pisello!!! Ah Berto, Berto, che altro dovrei chiedere per il mio 1° compleanno?». Nikolaj e Berto sognavano ora come poteva essere questa Ratisbona – e che bello sarebbe stato il pancino senza tubi e senza niente, tutto rimesso dentro a posto alla grande, un lavoro proprio di fino.

E siccome voglio farvi sapere come andrà a finire la mia storia (che è proprio vera, ma certo, che credevate?) vi invito a scrivermi per farmi gli auguri – fino al 24 gennaio 2009, giorno del mio 1° compleanno c’è ancora tempo – e poi ad adottare a distanza uno dei bambini di Pascale, diventando padrini: il regalo di compleanno lo farò io a voi, raccontandovi com’è andata a Ratisbona - chissà che non vengano fuori anche dei genitori per me, con tutti ma proprio tutti, tutti i documenti a posto e pure con un piccolo cuore, NO, scusate, volevo dire con un grande cuore! Siamo o non siamo a Natale?

nikolay@voxhumanitatis.net

ita - Nikolay (traduzione di un testo inglese pubblicato in autunno 2009)

Sin dalla nascita il piccolo Nikolay
Barsukov, 10 mesi e mezzo, vive nell’Ospedale Pediatrico della
Regione di Chernigov. È nato con gravi anomalie congenite. La sua
mamma lo ha abbandonato e lasciato in ospedale. La diagnosi è
suonata come una condanna: estrofia della vescia, epispadia completa
e diverse forme di malattia correlate. Tale patologia è piuttosto
rara (1 caso su 50.000).

Fortunatamente
il chirurgo dell’ospedale, Dr. Sergey Ermak, è riuscito in parte a
risolvere il problema del bambino realizzando il primo intervento
chirurgico. Secondo gli specialisti tedeschi egli ha fatto un buon
lavoro, anche se si è trattato per lui del primo intervento
chirurgico di questo tipo. La vita di Nikolay era in gioco e il
Dott. Ermak è riuscito a salvare la sua vita. Tuttavia in Ucraina
non ci sono fondamentalmente specialisti e ospedali che possano
risolvere tale patologia.

Il costo di
interventi del genere nell’Europa occidentale si aggira attorno ai
100.000 euro. Purtroppo l’accantonamento finanziario per la sanità
in Ucraina è ad un livello molto basso, cosicché è stato
impossibile perfino sognare che un orfano potesse essere mandato
all’estero per essere curato.

Quando circa tre
mesi fa siamo venuti a conoscenza di Nikolay, grazie al lavoro di
volontari, tutti noi abbiamo cominciato a fare qualsiasi cosa per
aiutarlo, cercando aiuto medico in grado di aiutare un orfano. Una
clinica tedesca ha risposto all’appello, offrendosi di operarlo
gratuitamente.

Sono già
passati due mesi da quando abbiamo cominciato a compilare i documenti
per portare Nikolaj all’estero e curarlo. Purtroppo i tempi sono
estremamente lunghi. Speriamo di ricevere tutte le autorizzazioni
necessarie al più presto possibile, perché infatti prima il bambino
verrà curato, più possibilità avrà di avere una vita normale. Se
l’amministrazione dell’ospedale avesse cercato aiuto in tempo o
se almeno il bambino fosse stato inviato a Kiev per un consulto,
avrebbe avuto qualche chance in più.

Sfortunatamente
non si è potuta realizzare nessuna cooperazione con
l’amministrazione locale ed è stato necessario chiedere
l’intervento del Ministro della Sanità, in modo da lasciar restare
almeno Nikolay in ospedale, in attesa dell’intervento chirurgico in
Germania

Attualmente
continuiamo a raccogliere aiuti finanziari per il medico che lo
accompagnerà, perché gli ospedali sono spesso carenti perfino delle
cure mediche basilari, così parlare di trasferimenti finanziari
all’estero è pura science-fiction. Abbiamo già raccolto circa
3.000 euro. L’aiuto giunge dall’Italia, Spagna, Austria e Russia.
Ci diamo continuamente da fare per raccogliere fondi, perché per ora
è difficile dire quanto tempo Nikolay dovrà restare in Germania e
quale terapia dovrà seguire dopo l’intervento.

Traduzione: Cristina Di Frenna

ita - Nikolay dopo l'operazione

Ho avuto varie domande sul come sta Nikolay: è stato operato il 22 di gennaio. In aggiunta della diagnosi ha avuto un secondo problema che sembra sia stato risolto, ma va ancora controllato. Una fistula se questo vi dice qualcosa. Il trattamento ora e quindi diverso e il preventivo iniziale di 6900 EUR è stato superato.

Nikolay sta bene, ma come detto prima va ancora ben controllato. Quando torna in Ucraina dovrà rimanere ancora in ospedale.

Nel frattempo si sta cercando di fare di tutto per l'adozione e quindi abbiamo di nuovo pochissimo tempo da dedicare alla "storia attorno" e a comunicare con la gente. Ci dispiace, sappiamo che state aspettando e forse pensate pure che siampo poco corretti in tal senso: ma il nostro problema è che abbiamo solo 24 ore al giorno e ci troviamo a dover trovare fondi per coprire almeno le spese di ora.

Quindi le cose immediate che potete fare: è raccogliere fondi e inviarli a "Kleine Herzen" (piccoli cuori)

No. c/c 8.700.361
Banca: Raiffeisen Landesbank NÖ-Wien, Austria
Codice Bancario: 32000
Swift/BIC: RLNWATWW
IBAN: AT133200000008700361
Oggetto: "Nikolay Ucraina"

Sito internet di Kleine Herzen: http://kleine-herzen.at

Qualsiasi cifra sia, anche piccola, va bene. 

Spedire oggetti: in questo momento non ha senso, perché non si potrebbe portare le cose in Ucraina. Ma farebbe per esempio molto senso se potreste vendere degli oggetti/vestiti ecc. di seconda mano e destinare quello che ne esce a lui. 

Grazie per qualsiasi aiuto! 

ita - Notizie dall'Ucraina ... quello che non si legge nei giornali

Giornali, telegiornali o altre fonti di notizie non ci raccontano mica tutto e quindi nasce questa sezione dove vi raccontiamo che cosa succede quando abbiamo novità, perché anche questo influisce molto su quello che stiamo tentando di fare: permettere a Nikolay di vivere una vita normale.

ita - Per donazioni collaboriamo con Kleine Herzen

Abbiamo trovato un'organizzazione che collabora per raccogliere i fondi per Nikolay: Kleine Herzen, proprio quell'organizzazione menzionata nella storia che aiuta a trovare anche i genitori adottivi ha messo a disposizione il conto corrente (e il connesso lavoro amministrativo) per raccogliere fondi per Nikolay.

http://www.kleineherzen.org/home/news/news0/nikolaj.html

Questa pagina è stata creata in modo molto veloce, quindi non è perfetta, ma: davvero non abbiamo tempo a curare tutto nel minimo dettaglio.

Il c/c per le donazioni quindi è:

No. c/c 8.700.361
Banca: Raiffeisen Landesbank NÖ-Wien, Austria
Codice bancario: 32000
Swift/BIC: RLNWATWW
IBAN: AT133200000008700361
Causale: "Nikolay Ucraina"

ita - Ultime notizie su Nikolay

13 dicembre 2008 - Nikolay per fortuna è ancora in ospedale in Ucraina.

15 dicembre 2008 - Nikolay è ancora in ospedale in Ucraina. Facciamo il possibile per trovare un ospedale che lo possa ospitare in Germania fino all'intervento a Regensburg.

nld - Het kindje zonder piemeltje

Een verhaal begint meestal met de woorden “Er was eens…”. Maar het kindje waarover dit verhaal gaat, bestaat echt. Het is een jongetje en hij heet Nikolaj. Hij werd geboren met een buikje dat binnenstebuiten zat en zonder piemeltje. Nikolaj werd geboren in Kiev, een grote stad in Oekraïne. Zijn moeder die zelf eigenlijk nog een kind was, schrok zich een hoedje toen ze zijn buikje en dat onooglijke piemeltje zag. Zo verschrikt was ze, dat ze Nikolaj uit zijn wiegje liet vallen en heel hard wegliep.
In het begin lag Nikolaj de hele dag alleen in zijn ziekenhuisbedje, maar dat vond hij niet erg. Er waren altijd andere kinderen in zijn kamer met wie hij een praatje kon maken en kon lachen. Alleen één keer kwam er een grote vent naar hem kijken nadat ze zijn buikje weer op de goede plaats hadden genaaid. Die kerel brulde dat hij naar het weeshuis moest omdat andere kinderen zijn bedje nodig hadden. Maar daar trok Nikolaj zich niks van aan. Hij bleef lachen en werd nog vrolijker als de andere kinderen in zijn kamer bezoek kregen. Kun je nagaan, van al die moeders kreeg hij een glimlach en heel soms zelfs een aai over zijn bol!
Hij was al zes maanden oud en goed op weg om te beseffen wat het betekende om geen piemeltje te hebben, toen op een mooie zomerdag zijn bedbuur Valentin bezoek kreeg van zijn moeder. Maar dit keer was ze niet alleen. Ze kwam met een man die Berto heette. Ook hij maakte een hoop herrie toen hij het genaaide buikje van Nikolaj zag, maar op een andere manier.
“Wie ben jij?” vroeg Nikolaj die heel nieuwsgierig was. “Kom je voor Valentin of voor mij?” Maar ook al had Berto een dochtertje – Cathlyn – dat op dezelfde dag als Nikolaj was geboren, verstond hij niets van zijn kindertaaltje. Toch ging hij niet weg voordat hij alle artsen en verplegers had bestormd met vragen over Nikolaj: waarom hij daar was, wat hij had en hoe lang hij nog moest blijven.
Vanaf die dag veranderde Nikolaj’s leven. Eerst kwamen er kleertjes, dan lekkers en toen een beer die groter was dan hij en die hij dag en nacht omarmde. Met Berto kwam er kleur in zijn bestaan! Nikolaj bedacht hoe mooi het zou zijn om een buik en een piemel te hebben zoals het hoorde. Maar hij was blij dat hij nu ook bezoek kreeg zoals alle anderen. Dus vatte hij moed en vroeg hij aan Berto: “Waarom mag ik niet bij jou komen wonen? Wat maakt het jou uit dat ik nergens ben opgeschreven en officieel niet eens besta? Grote mensen maken de dingen altijd ingewikkelder dan ze zijn.” Maar, zoals ik al zei, Berto begreep niets van zijn gebrabbel… Hij hing de hele dag aan de telefoon met mensen in Italië, zijn eigen land. “Wilma, Sabina, zoek een arts voor dit joch; zonder buik en piemel kan hij niet leven.” Zijn vriendinnen, die zelf ook kinderen hadden, gingen echt op zoek naar een dokter. En geloof me of niet, ze ontdekten in Rome een ziekenhuis dat “Bambin Jesù” heette en bereid was Nikolaj te opereren.
“Ok, Berto. Als jij dat wilt, ga ik ook naar Rome om me te laten opereren! Maar hoe? Zonder ouders krijg ik geen paspoort en zonder paspoort mag ik niet reizen.” Berto stelde hem gerust. Sabine en Wilma zouden een stel ouders voor hem vinden. “Adoptieouders” zoals volwassen zeggen, ergens in Europa. En op een dag zou hij ook de nodige documenten krijgen en dan kon hij zich laten operen. Berto vertelde hem dat zijn foto op internet stond: Isa, Maja, Irina, Outi, Valja, het hele Nikolaj’s support team was op zoek naar een moeder en een vader voor hem, ieder in zijn eigen land, van Spanje tot Denemarken, van Finland tot Zwitserland. Nikolaj begreep er niets van. “Is dat niet wat overdreven? Zo veel ouders heb ik toch niet nodig? En bovendien schrijven ze wel, hangen ze wel aan de telefoon en zeggen ze allemaal dat ze me willen helpen, maar als puntje bij paaltje komt, beginnen ze over papieren te zeuren! Ik ben te klein voor zulke problemen, maar grote mensen kunnen ze blijkbaar ook niet oplossen. Ik wil gewoon een piemeltje!”
Wat hij ook zei, niemand begreep hem. Wat waren dat eigenlijk voor vertalers in dat team van Berto, als ze niet eens zijn kindertaal begrepen? Op een goede dag sloeg Berto’s fantasie helemaal op hol. “Als ik geen paspoort voor je krijg, smokkel ik je over de grens! Ik verstop je in de motorruimte van mijn auto, daar is het lekker warm, of tussen de bagage.”
“Ben jij helemaal gek? Als ze je betrappen, ga je de gevangenis in. En wat gebeurt er dan met mij?” verweet Nikolaj hem. Hij werd zelfs boos. “Als je niet oppast, schrijven ze ook nog ergens op dat ik niet goed bij mijn hoofd ben! Ik heb er genoeg van, van jullie allemaal, van alle volwassenen. Jullie kunnen niets anders dan praten, praten, praten.”
Berto werd nu echt wanhopig. Tot er op een dag in Kiev een heel speciale mevrouw aankwam. Zij heette Pascale en wilde behalve haar eigen drie geadopteerde Oekraïense kinderen ook alle andere weeskinderen helpen. Speciaal daarvoor had ze een organisatie opgezet met een Duitse naam: www.kleineherzen.com. Ze ging niet naar het ziekenhuis maar schuimde de hele stad af op zoek naar klerken, ministers en ambassadeurs die haar konden helpen. Overal vertelde ze hetzelfde verhaaltje, dat het een schande was om een kind aan zijn lot over te laten, alleen maar omdat het geen “je weet wel wat” had, en dat ze die documenten wilde hebben en liefst zo snel mogelijk. Meestal stapte Pascale van het ene naar het andere weeshuis om te controleren of de kinderen die niemand wilde adopteren wel goed werden verzorgd. Nikolaj vond het niet erg dat ze hem niet kwam opzoeken, integendeel. Hij wist dat het bijna Kerstmis was en omdat hij lief wilde zijn, besloot hij haar te helpen. “Als ze niet eens pleegouders vinden voor een kleine baby zoals ik, kunnen de grotere kinderen het wel vergeten! Met een adoptie of afstand kunnen ze in hun eigen land blijven. Ze krijgen geld, brieven en cadeautjes. En ze zijn niet lastig want je hoeft ze niet in huis te halen!” Nikolaj wist dat er een heel speciaal Kindje ter wereld ging komen. Hij besefte ook dat zijn kerstgeschenk te duur was en dat hij het op de ene of de andere manier ook zelf moest verdienen.
Intussen werd Berto steeds vrolijker. Op een keer omhelsde hij Nikolaj zo stevig dat die bijna stikte. “Niki, de documenten komen eraan!” Pascale en Sabine hebben hard gewerkt. Ze hebben een arts gevonden, niet in Italië maar in Duitsland, in Regensburg. Rösch heet die man. Hij wil je buikje opereren en een nieuw piemeltje maken. Hij werkt samen met een moeder die ook dol is op kinderen en Carolina heet. Misschien halen we het niet voor 25 december, maar wel voor 6 januari, de Ortodoxe Kerst.” Nikolaj wilde hem uitleggen dat hij veel te klein was om een vliegtuigticket te kopen en een taxi te nemen. Maar toen hij Berto’s enthousiasme zag, hield hij voor een keertje zijn mond. “Weet je wel dat je op 22 januari jarig bent?” Wat wil je hebben?” Wat een domme vraag! Een piemel natuurlijk, en een normale buik, dat sprak vanzelf.
Hier eindigt het verhaal van Nikolaj voorlopig. Je kunt hem kerst- en verjaardagswensen sturen – op 22 januari wordt hij één - of Pascale helpen om andere kinderen op afstand te adopteren. Nikolaj heeft maar één geschenk nodig, een paspoort om naar Regensburg te gaan. Als het lukt, laat hij jullie zelf weten hoe zijn verhaal eindigt. Misschien wel met echte ouders, je kunt nooit weten of er een wonder gebeurt. Daar is het toch Kerstmis voor?
nikolay@voxhumanitatis.net

rus - Малыш по имени Николай

Жил был (а вернее живет, и ждет, когда вы навестите его) малыш по имени Николай. Родился он с уродливым, вывернутым животиком и без пениса, вернее без полностью сформированного пениса… Родился он в далекой стране, в городе под названием Киев; его мама, молоденькая девочка, при виде такого животика с отсутствием пениса сильно испугалась, бросила малютку, уронив его с кроватки, и подалась в бега; никто о ней ничего до сих пор не знает.
Николай рос один-одинешенек в своей больничной кроватке, но не грустил: иногда кто-то из малышей появлялся в палате, т.е. было с кем пошутить или переброситься словами. И вот в один прекрасный день, после того, как ему наскоро зашили животик, в палате появился самый главный врач и начал кричать о том, что как им всем не стыдно, что никто из детских домов не хочет брать малютку, и что им всем наплевать на то, что в больнице не хватает мест. Николай наш, однако, не отчаивался, всем улыбался и был счастлив, когда кого-то в палате приходили навещать, особенно, если приходили мамы, тогда и ему доставалась улыбка или даже ласка!

И вот как-то раз, в один прекрасный летний день, – Николай к тому времени уже подрос, ему исполнилось шесть месяцев, и он стал понимать всю важность пениса, – вместе с мамой Валентина, соседа по палате, появился Берто, очень странный тип, который начал возмущаться после того, как внимательно рассмотрел животик Николая.
«А ты кто? Иностранец?» - тут же спросил его Николай в силу своей любопытной натуры, - «ты ко мне пришел или к Валентину? » Берто, у которого есть дочь по имени Кетлин, родившаяся в один день с Николаем, не понимал языка детей, и ушел после того, как забросал вопросами врачей и медсестер о том, почему этот малыш был там, что с ним приключилось, и чем ему это грозит.

Жизнь Николая мгновенно изменилась: у него появились ползунки, потом лакомства, игрушки, и даже огромный мишка, намного больше самого Николая, с которым малыш больше не расставался. С появлением Берто мир окрасился разными цветами радуги, и он стал мечтать о том, каким бы был мир, если бы у него был нормальный животик и пенис, как у всех нормальных людей. Теперь ему было чем похвастаться перед другими: его тоже навещали! И вот, набравшись смелости, Николай спросил Берто в один прекрасный день: «Эй, Берто, забери меня к себе домой? Какое тебе дело до того, что меня еще не зарегистрировали, и что я официально не существую? Из-за этих документов, вы взрослые, постоянно усложняете жизнь!». Но Берто и ухом не повел...он же не понимал детских речей….он только постоянно вел переговоры со своей страной, с Италией, с другими мамами, с которыми был знаком, и говорил им : «Сабина, Вильма, займитесь этим, найдите хорошего врача, иначе без живота и пениса этот малыш долго не проживет». И вот эти мамы стали искать повсюду врачей, и узнали о том, что младенец Иисус после рождения в Вифлееме, в хлеве, потихоньку заехал в Рим для основания там больницы для лечения всех детей, и назвал эту детскую больницу …. как и его самого, т.е. именем младенца Иисуса.

«Ну ладно, Берто, если ты так настаиваешь, так и быть, поеду в Рим на операцию! А кто меня повезет?» Вот тут то и встал вопрос о том, что у Николая нет семьи, нет документов, и, значит, не будет операции!!! Берто Николая успокаивал, говорил, что Вильма и Сабина скоро найдут ему родителей (как там на языке взрослых? Ах, да, «приемных») в Европе или еще где-нибудь; тогда появятся документы, и можно будет ехать на операцию. Берто рассказывал, что фотографии Николая уже находятся в Интернете: Иза, Майя, Ирина, Оути, Валя, вся «команда поддержки Николая» ищет ему маму и папу, каждый в своей стране, от Испании до Дании, от Финляндии до Швейцарии. Николай, правда, ничего не понимал, качал головой и спрашивал «Зачем мне столько родителей? И вообще, все меня хотят, а вот с документами проблема!!! У меня их нет, и у взрослых их на меня тоже нет!!! Но мне надоело сидеть здесь без живота и пениса! Никакого от вас, взрослых, толку!».

Но Берто продолжать не понимать языка Николая («ничего он не понимает, это наверное от того, что он и его команда переводчики, и что они говорят на многих языках!», - рассуждал про себя Николай, - «и как они это делают, если даже языка детей не понимают»). Берто как-то взял и заявил: «Ну ладно, раз паспорт тебе не дают, я все равно увезу тебя, спрятав в багажнике или в кузове».
«Да что ты говоришь! Схватят тебя, посадят в тюрьму, что тогда со мной будет?» - ответил Николай, теряя терпение. «Я тебе говорю прямо, вам, взрослым, я больше не доверяю…много слов, да мало дела, вы, взрослые – настоящие чудаки! Вот!!!»

Берто не знал, что делать, но в один прекрасный день в Киев приехала одна мама по имени Паскаль; она усыновила трех украинских детей, и помимо этого стала помогать другим брошенным детям, ‘маленьким сердцам’ (www.kleineherzen.com). Паскаль поставила весь город на ноги, бегая по офисам, министерствам, посольствам: «Как вам не стыдно, все забыли о ребенке, у которого нет… вы хорошо знаете чего у него нет…, так поторопитесь оформить ему документы, а то я вас всех прославлю как надо…». Паскаль, как правило, посещала детские дома для наблюдения за условиями содержания брошенных детей… Вся в делах, она не успела посетить Николая, который на нее за это не обиделся, а наоборот, решил ей помочь в поиске патронажных семей, так как Николай понимал, что если так трудно найти родителей для него, восьмимесячного малыша, то для более взрослых детей и подавно! Патронажные семьи помогают детям жить в их родной стране, высылают денежки, письма и подарки…Николай знал, что Рождество на подходе, что вот-вот родится младенец Иисус, и чтобы получить подарок, надо потрудиться.

Берто последнее время был веселым; как-то раз он крепко прижал к себе Николая, и громко объявил: «Эй, Ники, ты знаешь, скоро у тебя будут документы для поездки? С помощью Паскаль и Сабины мы нашли профессора, не того, что работает в детской больнице в Риме, а другого, что работает в Ратисбоне, в Германии, с очень трудным именем – Рюш, который слышал о тебе, и хочет привести тебе в порядок животик и даже пенис. С ним работает женщина, Каролина, она мама и любит детей. Так что наступил долгожданный момент! Наверное, к нашему Рождеству, к 25 декабря, мы не управимся, а вот к Православному Рождеству, к 7 января – да, что скажешь?». Николай хотел было ему объяснить, что в 11 месяцев он не может купить себе билет на самолет, ни сесть в такси, но видя Берто таким счастливым, не стал портить ему настроение…«А, Ники, ты помнишь, что 22 января у тебя День Рождения? Какой подарок хочешь?» «Зачем спрашиваешь? Если Каролина с профессором приведут мне в порядок животик с пенисом!!! Ах, Берто, Берто, что еще я могу хотеть на свой первый День Рождения?». Николай с Берто представляли себе Ратисбон и то, как красиво будет выглядеть живот без трубок и марлей, со всеми внутренними органами на своем месте.

Я обязательно хочу рассказать вам чем закончиться эта история (самая настоящая история. А вы как думали!), поэтому поздравьте меня с праздниками до 22 января 2009 года, когда наступит мой первый День Рождения, и станьте патронажной семьей для кого-то их детей Паскаль, а я вам расскажу концовку своей истории, уже в Ратисбоне, и кто знает, может и я найду себе родителей (и тогда у меня будут все, прямо все документы) через организацию «Маленькие сердца», хотя почему маленькие? Нет, простите, большие сердца, к тоже же, что и Рождество на носу, а чудеса как на Рождество и случаются!

nikolay@voxhumanitatis.net